Sorry… is voor veel mensen geen beleefdheid.
Het is een vlucht.
Een automatische knieval.
Nog voordat er überhaupt iets gebeurd is.
“Sorry dat ik je stoor…”
“Sorry hoor maar…”
“Sorry, ik zal wel…”
En onder het mom van empathie
geven ze zichzelf alvast weg.
Kijk mij eens rekening houden.
Kijk mij eens lief zijn.
Kijk mij eens niemand tot last willen zijn.
Maar wat er echt gebeurt?
Je maakt jezelf kleiner dan nodig.
Je neemt verantwoordelijkheid voor dingen die niet van jou zijn.
En je blijft weg bij je eigen waarheid.
Het lijkt zacht.
Het lijkt bewust.
Maar het is vaak gewoon… angst.
Angst om afgewezen te worden.
Angst om te veel te zijn.
Angst om echt te gaan staan.
Dus zeg je sorry.
Nog een keer.
En nog een keer.
Tot je jezelf niet eens meer hoort.
En ondertussen plak je er mooie labels op:
“Zo ben ik nou eenmaal…”
“ADHD hè…”
“Mijn ex was narcistisch…”
“Mijn ouders…”
Allemaal verklaringen.
Maar geen beweging.
Er is een verschil tussen begrijpen waar iets vandaan komt…
en jezelf erin blijven verstoppen.
Want hoe vaker jij “sorry” zegt zonder reden,
hoe vaker jij onbewust zegt:
ik ben minder belangrijk dan de ander.
Arme ikke in een nette verpakking.
Dus misschien is dit het moment dat je stopt met sorry zeggen…
en begint met eerlijk zijn.
Niet naar mij.
Maar naar jezelf.
Gebruik deze link en pak je Oncomfortabele Leiderschapsspiegel.
Geen verzachting. Geen excuus.
Wel waarheid en eigenaarschap.
